öğğ

karalamalar
yakıştıramadığın kendine
daha bitirmeye şans vermediklerinden
tek bir çizgi ile değil
kanırta kanırta üstünü örttüklerinden
ya da zannettiklerinden.
bir kağıt parçası ve kalemle
yalnız kalmak masabaşında
kendini sorgulamaktan farksız
dürüstlüğün seni rahatsız ederken.
yükselen çığlıklar dehşet ve heyecan
basitce işlenen bir cinayet
tecavüzün daniskası ve panik
aldırmayıp çıktığında pencereden
manzara ve sessizlik ben burdayım diyor
ve patlatıyordu tokadı.
yazmaya devam etme yok olacaksın
yazma bu sefer yanan tahtalar değil
yazma beyninde bir odada kaybolsun
yazma ki görme iğrençlikleri.
boktanlıkta kaybolduğunda yazma
bu şekilde rahatlama
unut gitsin.
mutluluğunu ve huzurunu yansıt
ölme
mesela.

kk

kısa yürüyüşler yapıyoruz
hahahah!
gündüz ve gözlükler,
pek keyifli değil mi?

suratlarda tebessüm görmek,
heryerde olmayanlardan..
güneşi batırıp denizle kalmak,
biraz bira yudumlamak falan.

dans ve bilinçsiz adımlar,
gözlerini kapayıp savrulurken.
müzik akıyor, müzik akıyorken
ay kadar yalnız hissetmem değil mi?

uykulurca uyuyup gezin
bir anda sabah yine
bunu da batıracazi
vallahi çıldıracaz..

mesela

Sen giderken dur demeyeceğim
gerçek olduğun an bu bile olsa.
üzülmem, dur demezsem
üzülmem, yine de buradaysan.

mavilerin ardında kaybolayım ister
belki...
bakmayıp kaçanların adına
üzülemem.

herkes dur denmesini beklerken
durup hiç bir yere gitmezken
dünya ruhumuzu eziyor yine yine
belki de demeye sebep ararken.

sikikler olduğumuzu farkettiğimizde
ve farketmeyip bildiğimizde
gidecek pek yerimiz olmadığında
diyecek pek lafımız kalmadığında
daha zor olurdu
hayal
ve
kırıklığı
batanları
akan kanlar
yaralar
ve olmayan bantlarımız
yüzdüğümüz beynin denizi
boğmasaydı
mutlu olur muyduk?
belki..